Son Gunlerde Neler Oldu / What Happened Lately

Scroll down for English

Son gunlerde dedemizin hastaligina yogunlasmis durumdayiz. Annem ve babamla apar topar Istanbul’a geldik. Oglum dedesini gormeye hastaneye gidemedi ama babasi devamli dedemizin yaninda, biz de evde  anneanne ve dedosla beraberiz. Insallah dedemiz bu zor gunleri cabucak atlatacak ve torunlariyla oynamaya baslayacak yeniden, hepimiz gercekten derin bir oh cekecegiz o zaman.

Bu sirada F’nin egitici aktivitelerine pek hevesimiz yok tabi. Gunluk olaylar epey hareketli zaten. Uzundur da buraya birseyler yazamadik, ben de bugune kadar yasadigi birkac seyi topluca paylasayim istedim.

Oncelikle Ankara’dan donmeden once gittigimiz restorantin buyuk akvaryumu muthis ilgimizi cekmisti ve gunlerce baliklarla ilgili konusup sesler cikarttik.

We’ve been focused on our grandpa’s condition lately. He’s in the hospital for a week today and we pray everyday for him to come back home fully recovered. We came to Istanbul as soon as possible. Leo and I stay with my parents and don’t go to hospital but Ozgur is always with his dad.

During this time, we could’t do any educational activities or write any posts either. So I thought I can share some pictures of  Leo’s fun moments in the last 10 days.

I’d like to start with a photo from Ankara ( where we live). He loved the big aquarium in a restaurant and we kept talking about fish and their sounds almost for a week afterwards.

Ankara’dan Istanbul’a gelirken mola verdigimiz tesiste oyuncak satilan bolumde cenneti gokte ararken yerde bulma manzaramiz….:=)

While going to Istanbul we stopped to eat at a place, there Leo found the heaven on earth :=)

Istanbul’a gelince ani degisiklikten ve sanirim olaylari hissedebildiginden F  biraz tedirgin davranmaya baslayinca, oglusumu alip Gymboree’ye goturdum. Gymboree, Oyun-muzik-sanat gruplari olan, 0-5 yas arasi, bayilik sistemiyle calisan Amerikan kokenli bir egitim merkezi. Kosuyolu subesinin samimi ortaminda Sanat sinifinda buluverdik kendimizi. Ardindan da Oyun sinifinda enerjimizi bosalttik anne-ogul.

Leo seemed a little worried and tense, probably because he can understand there is a problem in the family. So I decided to give him a distraction and take him to a class at Gymboree. 

Ve bunca sikintinin icinde beni eskilere goturup azicik da olsa gulumsetebilen birsey oldu. Annemlerin banyo dolabini karistirip, biraz duzenlemeye calisirken cocuklugumda bir kismi yurt disindan alinan ama kiymetinden hic kiyip kullanilamayan sekilli cocuk sabunlarini buldum. Kutulari sararip eskimis ama icleri rengini ve kokularini mukemmel muhafaza etmisler. Epey beklemisler bence artik oglusum biraz kullanabilir belki bilmiyorum belki daha da saklamaliyim emin degilim. Hayat saklamak, beklemek icin cok kisa geliyor artik ama hatiralar da insani boyle gulumsetebiliyor iste…

There was one thing that could make me smile this week. While cleaning the bathroom closet, I found some very old soap bars. Probably my aunt bought those from Europe for me in the 80’s.  They were too precious to use by then :) Now their boxes are a bit yellowish and torn, but the soap inside are stil smelling and looking well.  I think they have waited enough and it is time for Leo to use them. Or I can continue keeping them. I’m not sure. Life is too short to keep things for long times. But also memories can make you smile like it happened to me this week…

,

,

,

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s